มิได้แวะมาระบายความคิดลงในบล็อกเท่าที่ควร
ไม่รู้ว่าเนื่องจากอะไร .... เว้นมาซักประมาณ 2-3เดือนแล้ว
แต่ก้อยังอยากที่จะขีดๆเขียนๆอยู่เหมือนกาน
ยังมีความที่อยากจะเติมฝันอยู่ แต่จะทำไงได้
อารมย์ยังไม่พุ่ง...เท่าที่ควร ...เฮ้อ
ห่างหายจากวงการไปนาน ... นานจน นานมาก
แต่ไม่ต้องห่วง อารมย์ในการเติมฝันยังไม่เหือดหายไปแน่นอน
ตราบใดที่ยังมีออกซิเจนไหลผ่านรูจมูกอยู่
ผ่านปีใหม่มาหลายวันแล้ว
หลายคนคาดหวังว่าปีนี้ คงจะมีสิ่งดีๆ ได้ทำอะไรที่อยากทำ
แน่นอน เป็นหนึ่งในผู้คนเหล่านั้น
แต่ย้อนกลับมาคิดเรื่อยเปื่อย ไม่อาจคาดหวังได้ว่า
สิ่งใดๆๆจะเกิดขึ้น หรือได้ทำในสิ่งที่อยากทำ
อนาคตเป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรแน่นอนจิงๆๆ
ภายหลังจากการจากไปของใครหลายๆ
ทำให้สะดุ้งรู้สึกตัวได้ว่า ทำปัจจุบันให้ดี
อยากทำอะไรก้อทำเลย อย่ารอ อย่าคาดหวัง
เพราะบางทีเราอาจจะไม่อยู่ให้ถึงฝั่งของความสมหวังก้อเป็นได้
ชั่วเวลาขณะสูดลมหายใจเข้าออกในแต่ละวัน
ทำให้ผงะกับความคิดว่า
สิ่งที่ทำอยู่...มันใช่กับสิ่งที่ชอบและอยากทำแล้วหรือ
อันว่า สิ่งที่ทำอยู่ ...ได้แก่
ตื่นเช้า ตาลีตาเหลือกอาบน้ำ รีบไปทำงานให้ทัน
การเดินทางโดยรถเมล์ ไม่ได้ลำบากแต่ก้อไม่ถือว่ามีคุณภาพ
ยิ่งให้รู้สึกว่าเป็นเครื่องจักร ด้วยการสแกนนิ้วเพื่อเข้า-ออกการทำงาน
ส่วนงานที่ทำ...by your order ,not my create....
จึงบังเกิดภาวะแห่งการยอมรับชะตากรรมของตัวเอง
เนื่องด้วยว่าได้เลือกแล้วกับการดำรงชีวิตด้วยวิธีนี้
ไม่ถือโทษโกรธชะตาชีวิต รวมทั้งตัวเอง.....
เพียงแค่บางทีก็อึดอัดกับสภาพที่เป็นอยู่
แล้วอะไรล่ะ สิ่งที่ชอบและอยากทำจริงๆ
ชั่วเวลาขณะสูดลมหายใจเข้าออก.....
ยังคงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตามความเอื่อยของสายลมในฤดูฝน
